Jens - Stoppen met roken dagboek

365 / 56 / 12 / 1

Laat het doek vallen,
de acte voltooid,
Het as is verdwenen,
niet langer gegrond.

Alleen het groene 'na 1 jaar' balkje gaapt mij aan.
'100%!' roept het, '100% Jens!'.

Ik werp het een verveelde, maar toch enigszins trotse blik. Een jaar geleden had dit onmogelijk geleken. Nu waren alle balkjes groen; voltooid; afgesloten. De strijd was met veerkracht geleverd. Zo nu en dan bezeten, anders met een korte zucht, een met lood beladen stap...

'Jahehe..' antwoord ik uiteindelijk; een acute stilte het gevolg van mijn plotselinge woorden.
'Jahehe,' herhaal ik nog eens en maak een kort maar krachtig in-de-pocket gebaar.

Het groene balkje staart mij aan, geschrokken; als een klein kind dat een fakkel wordt voorgehouden.

Ik haal alleen mijn schouders op: 'Je kan niet eens praten gek...'

Voor allen die de strijd nog steeds leveren: mijn oprechte succes-wensen!
Dit was Jens.
In de pocket Jens - (Het) finaal.

Als ik naar links kijk zie ik een blauwe muur, rechts een groene en voor mij imiteert het harde beton de zonnige stralen die gedurende deze winter maanden zo nu en dan scherp weerkaatsen.

De verf potten zijn inmiddels opgeruimd, de kwasten schoongemaakt en de kranten weggegooid. Hier en daar zit nog wat plakband, maar dat komt wel; ik zie ze als een aandenken - een indicatie van al het werk dat ik heb verzet.

Als je mij zes maanden geleden had gevraagd hoe ik de half-jaar mijlpaal gevierd zou hebben, had ik je geen antwoord kunnen geven. Ik had je waarschijnlijk aangestaard, langzaam een glimlach tevoorschijn getoverd en daarna gezegd; 'Champagne... Maar alleen als jij meedrinkt.' Waarschijnlijk had jij mijn glimlach beantwoord, mijn woorden ietwat sceptisch opgevat, en je later afgevraagd welk van ons twee eigenlijk die finish zou halen - het antwoord onbenut gelaten...

Niettemin is de helft van dat antwoord bij deze gegeven. Ik ben alleen bang dat de champagne al is vertoefd tijdens de omschakeling van twee hele cirkels naar anderhalf - met daar nog een twee en twee nullen voor. De nieuwe levensstijl is na die ene, eerste maand, opgepakt en voortgezet - beginnend als een woeste zee tot nu een kabbelend riviertje in een sereen woud waar het oude, rottende hout langzaam in de aardbodem verdwijnt.

Het oude plaksel is van de muren geschraapt en opnieuw gekleurd, en vooralsnog tikken de dagen weg in een circuit van tijd en haar menselijke mechanismen. Misschien dat de champagne over 179 dagen wel koud staat.

Mijn naam is Jenske ; noem mij gerust Jens. 
Ik ben nu ruim een maand gestopt met roken en ik wil je graag vertellen dat het makkelijk is; dat het grootste leed na 31-plus dagen toch wel vervlogen is.
Jammer genoeg slijt ik geen huis-aan-huis leugens.

Hetgeen dat zich daadwerkelijk heeft verminderd na meerdere weken is de intensiteit waarmee het stoppen heeft aangevangen: het proactief declineren, distantieren, motiveren en bijstellen.

De bovenstaande verkondigen zich nu langzaam als de norm: het witte plaksel op de muren waar nog overheen geschildert kan worden; een dergelijke gedaanteverandering waarbij kleuren niet uit een handboek geplukt kunnen worden maar één voor één in beschouwing moeten worden genomen.

Het is de aanvang van een algeheel architectonisch initiatief: de constructie van een definitieve, nieuwe levenstijl, en het geeft mij (ondanks de cicuur gekozen woorden) hetzelfde als ieder ander: koppijn en een aanvulling op mijn boodschappenlijstje: 'aspirine'.

Waar toen 'een goede dag' de motivatie bood de volgende door te komen is deze nu omgedoopt tot 'gewoon': een dag zoals deze hoort te zijn en zo ook geen daadwerkelijke waarde meer toevoegd aan de teller.
Daar tegenover staat dat iedere 'mindere dag' en ieder 'minder moment' meteen de kop in wordt gedrukt met een 'Ey joh... Mietje... Ey joh... Ja jij daar ja! Stel je niet zo aan man.. Mietje.' i.p.v. een 'Kom op je kan het!' want die is nu gereserveerd voor de andere 'moeilijke' momenten - die momenten waar nu plotseling weer tijd voor is nu 'het stoppen' het leven niet meer beheerd.

Dat laatste brengt mij wel bij een positief punt: de wereld draait niet meer alleen om mij, het gegraven graf, en de sigaret die klaar ligt om in zijn geverfde, met bloemen versierde, sigaren kistje, 'levend' begraven te worden...
... In plaats daarvan mag ik de aarde nog eens aanstampen, de schop in de achterbak van de auto kelderen, en over het terrein slenteren om na te gaan of iemand mij heeft gezien. Er is niemand, en  terwijl ik nog eens omkijk naar het verse graf bekpruipt mij langzaam een angstvallige vraag: en nu?

Tja... Daar had ik nog niet over nagedacht...

Tik-tak klinkt het achter me.
De seconden die weg tellen terwijl ik nog eens de statistieken bewonder: 30 dagen rookvrij. Het staat er; digitaal-zwart op meta-wit, flexibel en accuraat in een /script.

Het woord 'hardcore' passeert de revue in mijn gedachten; een klein, kortstondig moment gesiert door zowel arrogantie als een soortemet van angst (al is 'onzekere anticipatie' waarschijnlijk passender).

Ik vraag mij namelijk af: hoeveel moeten er na één maand nog falen voordat dit tijdsbestek wordt uitgeroepen tot een waar voorteken? Een ware mijlpaal?...

Na 30 (of 31) dagen heeft het monster der verslaving zich van pantservoertuig omgedoopt tot sluipschutter; minder zichtbaar en iets van zijn brute kracht verloren - het uiterlijk vertoon is afgezwakt - maar nietemin moet geen vergeten dat een goed-geplaatste kogel nog altijd uiterst effectief kan zijn... 

Het is een anecdote die ik voor mijzelf blijf herhalen terwijl de seconden langzaam weg-tellen. 

Ik voel me als een soldaat die vanaf het paintball slagveld een weg terug zoekt naar de bebouwde kom...

Als ik nou maar mijn hoofd erbij hou... Mij niet laat afleiden... En zeker niet ga fluiten, huppelen of zingen...
... Dan hoef ik straks niet de gele, blauwe, rode, groene of de roze verf uit mijn kleren te wassen.

Zoals altijd: makkelijker gezegd dan gedaan.
Misschien moet ik toch maar eens op zoek gaan naar die cammouflage smink...

Die opmerking viel toch best mee?...

De woorden speelden voor een vierde, vijfde,.. misschien eerder een negende of tiende... (ach, de tel was ik allang kwijt geraakt...) door mijn hoofd, en ze zaten vol onschuld, een zekere naïviteit, en vooral: onoplettendheid.

Toegegeven: ze kwamen tot op zekere mate ook ongeloofwaardig over...

... Maar dat had dan weer meer te maken met die collega en zijn standaard yell bij iedere niet-zo-subtiele-opmerking die mijn lippen verliet: 'Hey jongens, hoorden jullie dat? CHING! Daar kwam weer een mes voorbij!'

Nog even en ik kan bij het circus. Messen werpen...
... Als het dan al geen spiezen worden.

Goed. Mijn humeur laat de laatste tijd, hier-en-daar, af-en-toe, wel-eens-een-keer, een steekje vallen, en misschien wel ietwat vaker gezien het feit dat mensen mij maar blijven vragen of ik 'echt niet even wil gaan roken' dat ik me dan misschien 'beter voel'... of nog mooier: 'beter in mijn vel...'...

Alsof ik dan op een andere manier mijn bed uit zou stappen (/rollen)...

Ik wrijf het ze nog maar een keertje in:
'2.5KM hardlopen zonder stop? Oh ja hoor, geen enkel probleem. Volgende week 3KM....
.... Zo te zien zou jou dat ook wel goed doen.'

Die opmerking viel toch best mee?...